گاه و بی گاه دلم بدجوری واسه خدا تنگ ميشه.

يه وقتايی دلم می خواد بهم وقت بده وتو يه جلسه خصوصی دو نفره درد دلامو بشنوه.

اون منو از ملاقاتش به خاطر نگرفتن وقت قبلی محروم نمی کنه

هيچ وقت اسم واسه صحبت با اون وارد يه لیست انتظار طويل نمی شه که

معلوم نيست کی نوبت به من برسه

محاله،محاله ممکنه، بهم بگه نمی پذيرمت.

خيلی بزرگواره،

با وجودی که بالاترين مقام اين دنيای شلوغ پلوغه، هيچ وقت منتظرم نمی ذاره.

گاهی اوقات واسش نامه می نويسم ومی دونم که نامه هامو بی جواب نمی ذاره.

وقتی توی دفتر خاطراتم نامه هام رو مرور می کنم می بينم حتی يه دونش هم بی جواب نمونده.

من وخدا يه قول وقراری با هم گذاشتيم، اون به من قول داد

هميشه مراقبم باشه و کمتر از عالیترين بهم نده ومن هم قول دادم،

حتی اگه دل در حسرت آرزويی بال بال می زد وشوق استجابت دعايی آتيشم می زد،

با تموم وجودم بدون ذره ای ترديد، اول بگم اجازه خدايا؟

خدايا تو اجازه می دی؟تو صلاح می دونی؟

اگه تو ناراضی باشی دلم به نا رضايتيت راضی نمی شه.

می دونم آخه تو دوستم داری و هميشه برام بهترين ها رو خواستی،

اصلا از خوبی بی انتهای تو، بد خواستن واسه بنده هات محاله.

اعتراف می کنم قول سنگينيه وعمل کردن بهش مثه به زبون آوردنش کار ساده ای نيست.

واسه همين از خودش خواستم وبهش گفتم:من فقط يه بنده ام .

چيزهايی هست که تو می دونی و من هيچ وقت نمی دونستم وشايد هيچ وقت هم نفهمم

. اتفاقاتی می افته که ذهن محدود من قادر به تعبيرش نيست،

چشم های قاصرمن قادر به ديدن اون چه پشتش هست، نيست.

دلايلی مخفی هست که شايد واسه هميشه مسکوت ومکتوم باقی بمونه.

اسراری هست که شايد دونستنش، فهميدنش، تو ظرف ادراک و گمان من نگنجه.

اينو تو می دونی، پس واسه لحظه های دشوار، به من قدرت تحملشو ببخش

منو به اون نقطه برسون که همیشه يادم بمونه:

گاهی اوقات آرزوهايی داشتم و تو زيرنامه آرزوهام نوشتی موافقت نمی شود.

راستش اول حس خوبی نداشتم، دلم می گرفت، شايد به خاطر جنسم که شيشه حس و عاطفه بود.

منو ببخش، که يه وقتایی از سر بی صبری و ناشکيبايی، تو خلوت و تنهاييم ازت می پرسيدم آخه چرا؟

وقتايی که هر چی فکر می کردم، فکر اسير خاکم به هيچ جا نمی رسيد.

دنبال دليل می گشتم ودليلی پيدا نمی کردم،

پيش می اومد که با يه بغض تو گلوم تکرار کنم، آخه واسه چی؟ چی می شه اگه...؟

يه وقتايی از سر بی حوصلگی و فراموشکاری ازت گله می کردم.

چقدر از بزرگواريت شرمنده ام ،که

منو در تموم لحظه های نا شکريم،توی تموم لحظه های بی صبريم،با محبت تحملم کردی

،نه تنبيهم کردی،نه حتی ذره ای محبتت رو ازم دريغ کردی.

توی تنهاترين لحظات تنهاييم درست تو لحظه هايی که فکر می کردم هيچ کس نيست،

اون موقع که به اين حس می رسيدم که چقدر تنهام، واسم نشونه می فرستادی که

من خودم تا آخرين لحظه باهاتم، واسه تمومی لحظه هات همراهتم.

من تنها بنده تو نبودم، اما يه لحظه هم تنها رهام نکردی.

تو تنها و محکمترين قوت قلبه دل تنهام،تو طوفان های زندگيم، تو ابتدا و اصل آرامشم،

تو از من به من نزديکتر بودی،موندم که چطور گاهی اوقات چشمهای غافلم نديدت،

اما تو هيچوقت حتی لحظه ای منو ترک نکردی

.روزهايي رسيد که فکر کردم با من قهری،

تو حتی در همون لحظه ها، با همون فکر اشتباه که حتی از به خاطر آوردنش شرمنده می شم،از من قهر نکردی،

منو به خاطر اين فکر کودکانه نادرست،طرد نکردی.من دوستت دارم،

منو ببخش اگه قولم مثل خودم کوچيکه ،اما دلم به بزرگی بی حد تو خوشه و پشتم به کمک های تو گرم.

از تو سپاسگزارم که با بزرگواری همیشه کمکم کردی.

تو همونی که هر وقت ازت ياد کردم،بهم اميد بخشيدی،

توی يادم چيزی هست،که منو زيرورو می کنه،غصه هامو می شوره و دلشکستگی هامو ترميم می کنه.

چيزی که در هيچ چيز غير از ياد تو نيست.

هر وقت خواستم ببينمت،

بی درنگ با مهربونی،در رو به روم بازکردی

،نگاه نکردی گناهکارم،

حذفم نکردی.

و تو هميشه با دست پر روانه ام کردی.

هر وقت صدات کردم،طوری بهم جواب دادی انگار مدت هاست منتظرم بودی،

هر وقت ندونسته از بی راهه سر در آوردم،خودت منو صدا کردی.

گاهی با تلنگر اتفاقات ساده روزمره،منو از ادامه يه راه غلط منع کردی.

اما حتی اون وقتی که ازم مکدر بودی با بزرگواری آبرومو حفظ کردی.

و من هميشه حتی کمتر از يه بنده

به من از صفات و ذاتت،چيزهايی ببخش تا

جسم خاکی من به روح آسمونی تو حتی شده يک سر سوزن نزديک تر شه.

به حافظه ام قدرتی ببخش تا اجازه گرفتن از تو رو هيچ وقت از خاطر نبره،

به اراده ام همتی ببخش، تا استوار بر اين عهد پا بر جا بمونه.

برگرفته از مجله موفقيت.