الهی...

دستهایم را بگیر و هدایتم کن ...انگاه که در جادههای تاریک و ناهمواره زندگی در گذرم...

در شادی و غم کنارم باش تا از شادی مغرور و از غم دلشکسته نشوم

آنگاه که در سیاهیه شب دل گرفته و غمگینم به سوی تو میایم

آنگاه که از بی رحمیه زمانه به ستوه آمده ام درد دلهایم را به تو می گویم

و در نیاز جز به سوی تو دستهایم را دراز نمی کنم...زیرا تنها تو هستی که هیچوقت دست رد به سینه ام نمی زنی..هر چند پر از خطا و اشتباه باشم...و تنها تو قادر و توانایی

چشمان کم نور و فکر خاکی ام نا توان از دیدن تمامییه عشق تو به بنده هایت هست و تنها قادر به درک ذره ای از محبت توام

بهترین بهترینه من

آنگاه که بند بند افکارم را پاره می کنم از هر چیز جز به تو به هر جا که نگاه می کنم تو را می بینم... تو را در قلبم... در بند بند وجودم... تو در کنار من... تو را در زمین و آسمان...

در نوازش باد...تو را در همه ی زیبایهای دنیا می بینم

ای هستی و ای هستی بخش

کاش همیشه زیر سایه ی تو و در پناه تو باشم و به وقت رفتن به بیراه هدایتم کنی

ای مهربان و ای بخشنده دوستت دارم